Van Marlies Slegers weten we al langer dat ze prachtige, gevoelige verhalen kan schrijven, maar met dit boek heeft ze zichzelf echt overtroffen. Het verhaal is ingetogen en zorgvuldig opgebouwd, met een traag tempo dat perfect past bij de kwetsbaarheid van de hoofdpersoon, Elvis – of “Vis”, zoals ze genoemd wordt. Langzaam maar zeker ontdekken we de pijnlijke realiteit van haar gezin en de eenzaamheid waarmee ze haar problemen probeert te dragen. De ontmoeting met een schildpad, die ze bij het afval vindt en met wie ze kan praten, biedt een kleine, troostende ontsnapping aan haar harde werkelijkheid.

De manier waarop volwassenen in haar omgeving stilzwijgend toekijken en pas later toegeven dat ze al wisten wat er speelde, is hartverscheurend. Ook de goedbedoelde, maar beperkte hulp van haar oude buurman maakt pijnlijk duidelijk hoe geïndividualiseerd onze samenleving is geworden. Gelukkig schemert er ook hoop door het verdriet: de vriendschap met haar nieuwe buurjongen Simon zorgt ervoor dat Vis langzaam weer vertrouwen krijgt en de kracht vindt om een dappere beslissing te nemen.

Dit boek is aangrijpend, eerlijk en diep menselijk. Het is misschien zwaar voor jonge lezers, maar voor volwassenen – zeker wanneer ze het samen met een kind lezen – biedt het een onvergetelijke leeservaring vol empathie en inzicht.